Δε μ’ αγαπάς, είσαι κακιά μαμά και αυτό που κάνεις είναι άδικο!!!
Δηλώσεις που το παιδί μας μπορεί να κάνει κάθε φορά που κάτι δε γίνεται όπως αυτό θα επιθυμούσε. Κι εμείς ενοχοποιούμαστε, αποσυντονιζόμαστε, αναρωτιόμαστε μήπως πραγματικά ήμασταν υπερβολικοί και μετά αντισταθμίζουμε, άλλοτε με τρυφερότητα που «ζητάει συγγνώμη», άλλοτε με μη επανάληψη αυτής της «κακής μας συμπεριφοράς» να πούμε όχι στο παιδί μας.
Και τότε είναι φυσικά που έχουμε κάνει το μεγάλο μας λάθος!!!
Είναι η στιγμή που επιβραβεύσαμε τον γλυκό μας δυνάστη για αυτή την ζόρικη κριτική που μας έκανε και τον προσκαλούμε να την επαναλάβει ξανά και ξανά σαν μια τιμωρία που πραγματικά μας χρειάζεται για να μάθουμε να μην του αρνούμαστε.
Είναι όμως πραγματικά αυτό που χρειάζεται μια σχέση γονέα- παιδιού;
Οι σχέσεις μας με τα παιδιά μας περιλαμβάνουν ένα πολυποίκιλο και πολύχρωμο ρεπερτόριο από δράσεις και αντιδράσεις και όπως κάθε εγγύς και ουσιαστική σχέση, περιλαμβάνει και όλες αυτές τις δύσκολες στιγμές στις οποίες κάποιος καλείται να πάρει μια γενναία απόφαση και να πει όχι.
Και αυτός δεν είναι άλλος από τον γονιό!!!Ναι, ναι εσάς φυσικά!!!Εσάς που ως τρυφερός και γλυκός γονέας, αναρωτιέστε πόσο κακός μπορεί να είστε τώρα που αρνηθήκατε να φάει παγωτό μέσα στον χειμώνα, να αγοράσει ακόμη μια κούκλα επειδή απλά ψωνίζετε για τα γενέθλια της ανιψιάς σας ή να χοροπηδάει επικίνδυνα στο ημίψηλο κρεβάτι του.
Πριν κάνετε οτιδήποτε σκεφτείτε… μπορεί να είστε στα αλήθεια κακός; Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να μην αγαπάτε το παιδί σας; Και ας το δούμε από την άλλη πλευρά, πιστεύετε ότι μπορεί από σήμερα να μη σας αγαπάει ή να σας θεωρεί κακούς;
Οπλιστείτε λοιπόν με ασφάλεια και αυτοπεποίθηση και απαντήστε «όχι» σε αυτό που εσείς, με την δική σας καλή πρόθεση να βάλετε όριο, να προστατέψετε ή να εκπαιδεύσετε, αξιολογήσατε ότι δεν πρέπει να γίνει.
Η σχέση γονέα παιδιού είναι σχέση βαθειάς αγάπης και ενδιαφέροντος, αλλά είναι και σχέση ιεραρχίας που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μην τηρείται.
Και ιεραρχία φυσικά δε σημαίνει εξουσία, σημαίνει όμως σίγουρα όριο και κατά συνέπεια ασφάλεια. Όσο κι αν διαμαρτύρονται τα παιδιά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η «ασφάλεια» που δημιουργεί μία γονική φιγούρα που μοιάζει να γνωρίζει καλά τί πρέπει να γίνει και που δεν αποδιοργανώνεται με ένα κλάμα ή μια ένταση, είναι θεμελιώδης για την ανάπτυξη του παιδιού.
Πώς και πότε λέω όχι;;;
Παράδειγμα: Δυστυχώς δε μπορείς φας παγωτό γιατί το χειμώνα είναι πάντοτε πιο εύκολο να κρυώσουμε και αποφεύγουμε οτιδήποτε παγωμένο. Όπως καταλαβαίνεις δε θα μου επέτρεπα να σε αφήσω να αρρωστήσεις. Άλλωστε θα έχεις ίσως παρατηρήσει ότι και τα περισσότερα ψυγεία δεν έχουν πια παγωτά, γιατί ο κόσμος το χειμώνα δεν τα αγοράζει.
Παράδειγμα: Καταλαβαίνω ότι αυτή η κούκλα σου αρέσει πολύ και ίσως δυσκολεύεσαι που δε μπορούμε να την αγοράσουμε σήμερα, θα προσπαθήσω όμως να το θυμάμαι όταν έρθουν τα γενέθλιά σου και να το καταγράψω στη λίστα με τις αγορές που θα σε έκαναν χαρούμενη.
Τις περισσότερες φορές οι καταστάσεις μας επιτρέπουν να διαχειριζόμαστε τις αρνήσεις με τρόπο που να αφήνουν περιθώριο «ελευθερίας» και να διαπραγματευόμαστε με το παιδί, προσφέροντάς του κάτι άλλο που ίσως να μειώνει την απογοήτευσή του και να σηματοδοτεί το πραγματικό από μέρους μας ενδιαφέρον.
Παράδειγματα:
Στο παγωτό… Καταλαβαίνω ότι θα το ήθελες πολύ, αλλά τι θα έλεγες αν βρίσκαμε κάποια άλλη λιχουδιά που θα μπορούσες να απολαύσεις χωρίς κίνδυνο να κρυώσεις;
Στην αγορά της κούκλας … τι θα έλεγες αν μου το έγραφες σε ένα χαρτί, το κρεμούσαμε σε ένα μέρος που να το βλέπουμε και οι δύο και να ήταν η πρώτη αγορά που θα κάναμε όταν πληρωθώ (έρθουν τα Χριστούγεννα, στη γιορτή σου, όταν ξανάρθουμε σε αυτό το μαγαζί ή ό,τι άλλο επιθυμείτε)
Στο χοροπηδητό στο κρεβάτι…καταλαβαίνω ότι είναι πολύ διασκεδαστικό όταν χοροπηδάς στο κρεβάτι, όμως το θεωρώ αρκετά επικίνδυνο. Τι θα έλεγες αν απλά γινόταν μόνο όταν ήμασταν μαζί στο δωμάτιο, έτσι ώστε κι εσύ να χαίρεσαι και εγώ να αισθάνομαι ότι είσαι ασφαλής; (θα μπορούσατε να θεσπίσετε μία ώρα μέσα στην ημέρα διάρκειας έστω και δέκα λεπτών που να επιτρέπετε να κάνει το παιδί σας αυτό που το ευχαριστεί, αλλά πάντοτε παρουσία σας)
Σε όλα αυτά που αναφέρουμε ενδεικτικά, θα δείτε στην πράξη ότι σπάνια ο στόχος είναι το ίδιο το αίτημα. Συνήθως, τα παιδιά θέλουν μόνο να καταλάβουν ότι το «όχι» δεν είναι απλά μια λέξη που ξεστομίζεται από φιγούρες εξουσίας με στόχο την επιβολή της, αλλά από αγνό ενδιαφέρον και αγάπη .
Μόλις σας δουν σίγουρο για αυτό που λέτε, να κατανοείτε την απογοήτευση, να αντιπροτείνετε, αλλά να μην υποχωρείτε, τότε το πιθανότερο είναι να ρέουν όλα λίγο πιο εύκολα.
Κωστάκου Κωνσταντίνα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Υπ.Διδ. Ιατρικής Σχολής Αθηνών
Ειδ. στην Αναπτυξιακή Ψυχοπαθολογία Παιδιού και Εφήβου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου